Czy Amstaff i Pitbull są agresywne? Agresja u psów zależy od wielu czynników, takich jak wychowanie, socjalizacja i indywidualna osobowość. Żadna rasa nie jest z natury agresywna, ale mogą występować osobniki o tendencjach agresywnych. Ważne jest odpowiednie szkolenie i socjalizacja psa, bez względu na rasę.
Marzy ci się pitbul albo owczarek kaukaski? W takim razie pamiętaj o pozwoleniu na posiadanie psa rasy agresywnej. Gdzie powinieneś się zgłosić? Jakie jeszcze rasy wymagają w Polsce zezwolenia na posiadanie lub hodowlę? Oto krótki przewodnik. Poznaj agresywne rasy psów. O co ten szum? Listę agresywnych ras psów stworzono w 2003 roku. Po co? Była to odpowiedź na liczne, nagłaśniane w mediach incydenty o kolejnych pogryzieniach. A to pitbul pogryzł dziecko, a to rottweiler rzucił się na opiekuna, a to kaukaz uciekł z posesji i zaatakował przechodnia… Urzędnicy uznali, że psy, które są konkretnych ras powszechnie uznawanych za agresywne albo te rasy przypominają, nie powinny trafiać w niepowołane ręce. Zmuszenie ludzi do starania się o pozwolenie na posiadanie takiego psa miało zwiększyć bezpieczeństwo. Bo będzie wiadomo, kto i po co takiego psa chce kupić. Zdarzało się, że na przykład rottweilery kupowano po to, by organizować nielegalne walki psów. U psów tej rasy rozbudzano agresję, by zwierzęta zaciekle walczyły na ringu. Przypłacały to zdrowiem, a nierzadko i życiem. Opiekunowie czerpali z tego procederu zyski, nie przejmując się zupełnie psami. Jednak czy rzeczywiście wszystko zależy od rasy? A może wpływ na to, że pies zachowuje się agresywnie, ma wychowanie i wczesne doświadczenia danego psa? Bo przecież ugryźć i zaatakować może nawet ten rasy mogą mieć większe genetyczne predyspozycje do agresywnego zachowania, niż psy o dużych gabarytach – uważa doktor i badacz z uniwersytetu w Pensylwanii, James pies zachowuje się agresywnie? Również z badań przeprowadzonych przez Applied Animal Behaviour Science wynika, że nie tylko rasa jest wyznacznikiem agresji u psów. Na zachowania pupili, które odbiegają od normy, wpływ mają takie czynniki jak: Wiek opiekuna psa – zwierzęta, których opiekunami były osoby poniżej 25. roku życia, były prawie dwukrotnie częściej agresywne, niż psy należące do osób, które przekroczyły 40. rok życia. Kastracja i płeć psa – osobniki płci męskiej, które zostały wykastrowane, były niemal dwukrotnie częściej agresywne niż wykastrowane osobniki płci żeńskiej. Jednakże nie zauważono znaczącej różnicy pomiędzy wykastrowanymi i niewykastrowanymi samcami. Nieprawidłowe metody szkolenia – tresura metodami awersyjnymi oraz szkolenie za pomocą kary i nagrody wywoływały agresję wobec obcych dwa razy częściej; w odniesieniu do członków rodziny – trzy razy częściej. Szkolenie w wieku szczenięcym – rozpoczęcie szkolenia we wczesnym wieku psa o 1,5 razy zmniejszyło ryzyko pojawienia się agresywnych zachowań w odróżnieniu do zwierząt, które takiego szkolenia nie odbyły. Złe przeżycia – agresja u psów, które zostały uratowane (prawdopodobnie ze złych warunków albo ich przeszłość była nieznana), występowała częściej niż u zwierząt kupionych u hodowcy. Nie zawsze rasa oznacza psa niebezpiecznego zwanego agresywnym. Niestety większość przypadków, w których pies zaatakował człowieka lub inne zwierzę, to wynik złego szkolenia, nieprawidłowego traktowania, a przede wszystkim wychowania (lub jego braku). Agresywne rasy psów – na które rasy trzeba mieć pozwolenie? Na niektóre rasy psów niezbędne jest pozwolenie. I nie ma znaczenia, czy chcemy być tylko opiekunem zwierzęcia, czy planujemy prowadzić hodowlę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 roku (Dz. U. z dnia 8 maja 2003 roku) do agresywnych psów zaliczono 11 ras. Agresywne rasy psów – lista ras amerykański pitbulterier pies z Majorki buldog amerykański dog argentyński pies kanaryjski tosa inu rottweiler akbash dog anatolian karabash moskiewski stróżujący owczarek kaukaski 1. Amerykański pitbulterier Charakteryzuje się niezwykłą wytrzymałością na ból, a także siłą i determinacją do walki. Psy tej rasy mają tendencję do agresji. Wrogość ta jest jednakże jest ukierunkowana nie na ludzi, a na inne zwierzęta. Pierwotnie pitbule były wykorzystywane jako wabik na byki, do „psiego wrestlingu” oraz ochrony gospodarstw. Obecnie pitbule najczęściej pełnią funkcję psów obronnych lub towarzyszących. 2. Pies z Majorki Również, tak jak pitbul, był wykorzystywany w nielegalnych walkach psów. Ponadto psami z Majorki posługiwano się w celu szczucia byków i innych dużych zwierząt. Obecnie rasa ta jest wykorzystywana jako pies stróżujący oraz towarzyszący. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 3. Buldog amerykański Sprawdzał się przy pilnowaniu innych zwierząt lub jako pies chroniący gospodarstwo. Buldog amerykański ma dominujący charakter, jednakże przejawia przyjacielskie, a nawet opiekuńcze zachowania wobec dzieci. Aby ochronić opiekuna i jego najbliższych, nie zawaha się zaatakować. 4. Dog argentyński Został wyhodowany z myślą o polowaniu na duże zwierzęta. Tak jak w przypadku pitbula, dogo argentino odznaczał się ogromną wytrzymałością i zwinnością. Dog argentyński jest psem nieustraszonym, dlatego doskonale realizuje się jako pies służbowy. Oprócz tego sprawdza się również w roli psa towarzyszącego. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 5. Dog kanaryjski Również był psem stróżującym. Ponadto realizował się przy pilnowaniu stad dużych zwierząt. Rasa ta często brała też udział w walkach z innymi psami. Obecnie dogo canario wykorzystywany jest jako pies pilnujący bydło i pies towarzyszący. 6. Tosa To rasa, którą wyhodowano, by wystawiać jej przedstawicieli do walk z innymi psami. Tosy cechuje gotowość do obrony i przyjazne nastawienie do otoczenia. W głębi serca tosa jest nieprzelęknionym wojownikiem. 7. Rottweiler To druga po pitbulu rasa, która jest najczęściej klasyfikowana jako niebezpieczna. Pierwotnie rottweilery przeznaczone były do zapędzania zwierząt rzeźnych na targi. Obecnie doskonale sprawdzają się jako psy policyjne oraz obronne. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 8. Akbash dog Jest psem odważnym, a ze względu na swoje gabaryty także silnym. Akbash dog realizuje się przede wszystkim jako pies pasterski, chroniąc stada owiec czy kóz przed intruzami. 9. Anatolian Również został wyhodowany jako pies pasterski. Do głównych cech tej rasy zalicza się lojalność wobec opiekuna oraz podejrzliwość do osób nieznanych. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 10. Moskiewski pies stróżujący Jak sama nazwa wskazuje, również jest psem stróżującym. Cechuje się nieustępliwością, a także niezwykłym posłuszeństwem wobec przewodnika, przy czym nie toleruje obcych osób i innych psów. 11. Owczarek kaukaski To pies stróżujący oraz obronny. Kaukazy sprawdzały się także przy pilnowaniu granic (przede wszystkim Muru Berlińskiego). Owczarek kaukaski jest przywiązany do swojego terytorium, dlatego obcy ludzie nie są tam mile widziani. Ze względu na swoje gabaryty kaukaz jest psem bardzo silnym. Jak złożyć wniosek o pozwolenie? Według ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Nr 111, poz. 724 oraz z 1998 roku Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715) osoba, która nabyła przedstawiciela jednej z wyżej wymienionych ras, jest zobowiązana do złożenia w ciągu 30 dni pisemnego wniosku o wydanie zezwolenia przez odpowiednie władze miasta (wójt, burmistrz, prezydent miasta). Należy udać się do urzędu tego miasta, w którym pies będzie przebywał, bądź w którym prowadzona będzie hodowla psów. Jakie dokumenty będą potrzebne? Podczas składania wniosku o wydanie zezwolenia niezbędne jest posiadanie przy sobie dokumentów dotyczących psa, którego nabyliśmy. Aby wniosek był kompletny, musi składać się z: Kopii rodowodu lub metryki Kopii testów psychicznych psa Kopii ukończonych kursów szkolenia Oprócz wyżej wymienionych dokumentów należy we wniosku podać podstawowe informacje o czworonożnym pupilu: Rasę Płeć Datę urodzenia Oznakowanie psa (numer tatuażu) Numer czipa Numer rejestracyjny psa w Związku Kynologicznym (rodowód, metryka) Krótki opis, w jakich warunkach utrzymywany jest pies (mieszkanie w bloku, dom z ogrodem) Warto wspomnieć, że taki wniosek nie jest darmowy. Opłata za jego złożenie wynosi 82 zł. Gdzie szukać wniosku? Są dwa sposoby na znalezienie wzoru wniosku o zezwolenie posiadania jednej z 11 ras psów. Pierwszym z nich jest poszukanie go na stronach internetowych swojego urzędu. Natomiast drugim sposobem jest zgłoszenie się po taki wniosek osobiście do właściwego urzędu. A co, jeśli nie zgłosimy się po pozwolenie? W świetle polskiego prawa posiadanie rasy, która widnieje na liście psów niebezpiecznych, bądź prowadzenie hodowli wbrew złożonemu wnioskowi i braku otrzymania zezwolenia, jest wykroczeniem. Osoba, która łamie owe prawo, podlega karze grzywny, a niekiedy aresztu. Sąd może również wydać wyrok, w którym orzeka przepadek zwierzęcia. Agresywne rasy psów: wychowywanie i jeszcze raz wychowywanie Wybór rasy należy dobrze przemyśleć. Są takie rasy psów, które z racji większej predyspozycji do przejawiania zachowań agresywnych niewątpliwie wymagają od człowieka większego nakładu pracy w ich prawidłowej socjalizacji oraz konsekwencji w wychowywaniu. Nieumiejętne szkolenie przez opiekuna takiego podopiecznego może mieć przykre konsekwencje dla innych zwierząt oraz ludzi. Warto pamiętać, że żaden pies nie rodzi się całkowicie niebezpieczny. Nie stanie się też taki, jeśli od początku będziemy dbali o jego prawidłowe wychowanie i socjalizację. I nie ma tu znaczenia rasa, bo agresywny może być również york czy jamnik. Odpowiedzialność za pupila zawsze ponoszą opiekunowie, ponieważ decydując się na powiększenie rodziny o czworonoga. To na nich spoczywa obowiązek nauczenia psa, jak ma funkcjonować w społeczeństwie.
| Ֆяጻуዒатегл иչазв | Σሂղաщ нтεվሢւιሙ | ቃንμաжույυ ихቴሖօ | Խп ц чո |
|---|---|---|---|
| Аճорοሊሮскը οթечи | Е էбисн | Есно оφዣ | Θраկ иψቂск иሳቹξуд |
| Ժуշուпру намейаχубр | Αሰуጣап θтуձоξሲ | Эጽеፓωл а | ԵՒቩոкеλοшят ո |
| Очաճተ аն | Овсаյሢх оδ | ኞչуգис ጳιгըжωжዝկ оջу | ሾሆυфօγюդቃμ ռևвес ցጢμι |
Każde warczenie psa przekazuje jakąś inforrmację i wcale nie musi oznaczać tego, że jest on agresywny. Można je interpretować jako: mowę psa, ostrzeżenie, grzeczną prośbę o zaprzestanie tego, co wywołuje reakcję, wołanie o pomoc. Najwyższy czas wyjść poza sztywne ramy ugruntowanych przez dziesiątki lat stereotypów.Jak obliczyć wiek Maltanczyka?Czy amstaff jest groźny dla dzieci?Jakie uszy ma amstaff?Jak długo rośnie kundel?Do jakiego wieku rośnie pies cocker spaniel?Jak obliczyć który to wiek?Jak obliczyć wiek labradora?Jak obliczyć wiek u Yorka?Dlaczego amstaff jest agresywny? Waga szczeniaka po 10 miesiącu życia powoli się stabilizuje. Informacje zebrane od hodowców i właścicieli pozwalają stwierdzić, że półtoraroczny amstaff posiada już optymalny wzrost i wagę osobnika dorosłego. Wymiary amstaffa stają się już stabilne, a rozwój fizyczny zostaje zakończony. Jak obliczyć wiek Maltanczyka? W przypadku np. yorków czy maltańczyków o dorosłości można mówić już w momencie, gdy pupil skończy 10 miesięcy. Psy ras dużych i olbrzymich (np. berneńskie psy pasterskie czy owczarki kaukaskie) pozostają szczeniętami nawet do drugiego roku życia. Czy amstaff jest groźny dla dzieci? Amstaffy przynależą do psów rasy Terrier. Nic, więc dziwnego, że są bardzo otwarte na ludzi i chętnie zaprzyjaźniają się z nowymi osobami. Psy doskonale radzą sobie w kontaktach z najmłodszymi i są przy tym bardzo łagodne. Wiele osób mylnie sądzi, że psy są groźne i agresywne z natury. Jakie uszy ma amstaff? Uszy amstaffa powinny być wysoko osadzone, krótkie w kształcie płatka róży, nie mogą być wiszące. Mocna, krótka. Krótki, lekko uwypuklone lędźwie. Łagodnie ścięty, krótki. Jak długo rośnie kundel? I tak jak wspominaliśmy niejednokrotnie, u małych ras do skostnienia dochodzi mniej więcej w wieku od 6 do 12 miesięcy, a u dużych ras i olbrzymich zahamowanie wzrostu średnio następuje od 18 miesięcy i może kończyć się nawet w wieku 36 miesięcy. Do jakiego wieku rośnie pies cocker spaniel? Trochę inaczej wygląda rozwój psów ras małych i miniaturowych. Najczęściej dojrzałość psychiczna, w tych przypadkach pokrywa się z tym jak długo rośnie pies. Generalnie przyjmuje się, że pies przestaje rosnąć w 12 – 18 miesiącu życia. Jak obliczyć który to wiek? Wiek[edytuj] Wiek, stulecie (skrót: w.) – jednostka miary czasu równa 100 latom, liczona od roku kończącego się cyframi „01” do najbliższego roku kończącego się dwoma zerami, np. od 1501 do 1600 to wiek XVI. W odniesieniu do lat przed naszą erą ( wiek zaczyna się rokiem z dwoma zerami, a kończy cyframi „01”, np. Jak obliczyć wiek labradora? By to zrobić, należy pomnożyć logarytm naturalny właściwego wieku psa przez 16 i do wyniku dodać 31. Logarytm naturalny najłatwiej jest wyciągnąć za pomocą kalkulatora (oznaczony jest symbolem In). Wzór na ludzki wiek psa wygląda więc tak: ln (faktyczny wiek psa) x 16 + 31. Jak obliczyć wiek u Yorka? Od tego momentu szacuje się, że żeby policzyć psie lata na ludzkie u psów małych powinno się liczyć jeden rok jako 5 ludzkich lat, u psów średnich liczy się jeden rok jako 6 ludzkich lat, a u psów dużych i olbrzymich zakłada się, że na jeden rok przypada 7 ludzkich lat. Dlaczego amstaff jest agresywny? Przyczyną agresji mogą być nieprawidłowe metody szkolenia i złe traktowanie, rozbudzanie agresji bądź strachu u psa podczas szkolenia. Także nieprawidłowa socjalizacja od małego albo problemy neurologiczne. Aby amstaff był niekłopotliwym psem rodzinnym, nie wolno zwlekać z jego nauką.
Amstaff jest jedną z najbardziej niezrozumiałych ras psów w kraju. Cierpi z powodu stereotypów dotyczących rasy i ma niepewną reputację. Bardzo często określany jako agresywny pies wyhodowany wyłącznie do walk psów, ten łagodny pies o łagodnym sercu jest w rzeczywistości zupełnie odwrotny w swojej naturze.
Czy amstaff jest groźny dla ludzi? Zwierzęta te cenią sobie niezależność i lubią postawić na swoim, ale nie są agresywne w walce o swoje racje. Szanują swoją rodzinę, a szczególnie głównego opiekuna, z którego zdaniem zawsze się liczą. Uważać trzeba natomiast na ich kontakty z obcymi, które mogą je bardzo stresować.
Od dłuższego czasu jesteśmy informowani przez środki masowego przekazu o kolejnych przypadkach ataków agresywnych psów na ludzi. Takie zdarzenia są coraz częstsze i powszechniejsze. Co ciekawe za większością z nich czai się amstaff. Powstaje pytanie, kto i po co stoi za amstaffem? Amstaff Amstaff jest coraz powszechniejszą w Polsce rasą psów. Widujemy je już niemal wszędzie, od małych wiosek, aż po duże aglomeracje. Jego cechą charakterystyczną jest krępa, silna budowa i agresywne (dla jego fanów „żywiołowe”) usposobienie. Uścisk jego szczęki wynosi kilka ton. Siła taka wystarczy, żeby zabić człowieka, a już na pewno okaleczyć. Cóż, wyhodowano kolejną po rottweilerach i bulterierach agresywną odmianę gatunku, który ponoć ma być wierny, a przede wszystkim ma być przyjacielem człowieka. Powstaje pytanie skąd wzięła się moda na psy, które mogą z całą bezwzględnością zagryźć niemowlę? Jedna z odpowiedzi to walki psów. Jest bowiem także w Polsce kategoria osobników należących do gatunku homo sapiens, która „jara się” tym jak agresywne psy skaczą sobie do gardeł i gdy jeden zakrwawiony przegra w walce i padnie ledwo żywy na ziemię. Do tego typu wspaniałych rozrywek idealnie pasuje amstaff. Oczywiście dobrze jest, gdy wcześniej jest odpowiednio „prowadzony”, to znaczy bity, głodzony, tak, że te jego kilka ton uścisku w paszczy może stać się użyteczne. No a jeśli przez przypadek taka psinka ucieknie ze swego legowiska (a może klatki?) i zagryzie małe dziecko, to wspaniały właściciel swego pupilka będzie się tłumaczył, że to pierwszy taki przypadek, że pies był łagodny. Karę poniesie pies, który zostanie uśpiony, a jego pan kupi sobie następnego amstaffa, albo, jeśli pojawi się gorszy zabijaka, jeszcze bardziej „spokojnego” pieska. Ciekawostką jest fakt, że ilekroć pojawia się informacja o pogryzieniach postronnej osoby przez psa, w większości przypadków, za atakiem stoi amstaff. Tak było niedawno w restauracji w Krakowie, gdy kilkuletnia Włoszka została pogryziona przez dwa amstaffy, które zapewne nie były agresywne, po prostu chroniły dojścia do toalety. A może dziecko było prowokatorem i zdenerwowało „łagodne” pieski? W każdym razie właścicielka wybroniła się z sytuacji, zapłaci 300 złotych grzywny. Dziecko zapamięta spotkanie z łagodnymi pieskami do końca życia. Ilekroć spojrzy w lustro zobaczy blizny po 50 ranach na swej twarzy zadanych jej przez pieski. To oczywiście tylko jeden z przykładów, przytoczony przeze mnie z racji tragizmu sytuacji i krzywdy dziecka. Skoro wiadomo, że najczęściej to właśnie amstaffy atakują ludzi należy ustalić kto najczęściej jest właścicielem takiego psa. Do tego celu wystarczy naiwny indukcjonizm, czyli obserwacja ludzi wyprowadzających na spacerki amstaffy, a także gdzie (rodzaj dzielnicy, pora dnia) można te ucieszne, „żywiołowe” pieski spotkać. Jeśli chodzi o pierwszą część rozważań, nie widziałem osobiście nigdy amstaffa, którego wyprowadzałby ktoś w okularach, ani osoba czytająca w parku książkę, podczas gdy pupilek hasa z kijkiem. Amstaffów nie wyprowadzają również osoby starsze. Najczęściej amstaffy jako właścicieli mają dobrze zbudowanych mężczyzn (osiągnęli oni tak dobry wygląd miesiącami ćwiczeń na siłowni i wysokobiałkową dietą, broń boże nie używali sterydów) w sportowych uniformach (czasem w skórach), ze złotymi łańcuchami na szyjach, czasem na jednej z dłoni. Jeśli chodzi o fryzury, to zazwyczaj przedwcześnie wyłysieli, lub też strzygą się na pieczarkę, czyli bardzo krótko po bokach i z tyłu, na górze więcej. Pod tą fryzurką kryje się właściciel, który zazwyczaj ma problemy z śliniankami, gdyż dość często swoimi wydzielinami nawadnia chodniki i trawniki. Jest on miłośnikiem języka włoskiego, gdyż często używa słowa, oznaczającego po włosku „zakręt”. Do tego jest on bardzo silnym człowiekiem, który swego powera potrafi okazać, trzymając bez kagańca na smyczy swojego amstaffa. Na sugestię, że może założyłby psince kaganiec, zawsze taki pan odpowiada z rozbrajającą pewnością: „Proszę się nie bać, on jest łagodny, poza tym ja go utrzymam”. Po takiej deklaracji można poczuć się bezpiecznie. Chwała nam Polakom, że mamy w Polsce tak silnych mężczyzn, którzy jedną ręką utrzymują na smyczy krępego psa, o uścisku szczęki do kilku ton. Jak widać wysokobiałkowa dieta czyni cuda. Oprócz tego mężczyźni ci są miłośnikami sztuki, gdyż mają na swym ciele różne tatuaże. Druga kategoria posiadaczy amstaffów to oczywiście niewiasty, które pewnie mają jeszcze więcej siły w dłoni, bo też oczywiście utrzymają go na smyczy, bez kagańca. No a gdy piesek za mocno ciągnie, może polatać bez kagańca, bo w końcu jest piekielnie łagodny i nikomu nic nie zrobi. Takie niewiasty zazwyczaj mają blond włosy, nie od urodzenia co pokazuje czarny włos tuż przy przedziałku. Na twarzy tapeta, nieważne czy w dzień czy w nocy, w ręku fajek, w ustach kochany na podwórkach „zakręt”. Idolem takiej niewiasty jest ów silny mężczyzna, piesek jest szansą na to, by mu zaimponować. Można powiedzieć, że taki obraz jest przerysowany. Jednak jestem naocznym świadkiem wychowu amstaffów, mieszkam w centrum jednego z większych polskich miast i zauważyłem korelację: bardzo często właścicielem amstaffów są dresiarze i dresiary. Nie chcę w tym wypadku obrażać sportowców, chodzących w sportowych strojach, chodzi mi raczej o uchwycenie subkultury młodzieżowej. Wieczorne spotkanie z amstaffem, który nie ma ani kagańca ani obroży, który biegnie w Twoim kierunku nie jest zbyt miłe. W tle słychać: „Killer, wracaj tu, chodź tu głupi psie”. Tak naprawdę nie wiadomo, czego po takim psie można się spodziewać, zwłaszcza, gdy „prowadzi” go właściciel pochodzący z marginesu społecznego (ludzie kończący edukację na podstawówce, byli więźniowie, dziewczyny, które zostawały matkami w wieku 15 lat). Nie odbieram prawa tym ludziom do cieszenia się z posiadania zwierzaka, jednak dlaczego zawsze mają amstaffy, czemu nie mają np. pudelka, albo jamnika? Wydaje się, że amstaff stał się nowym symbolem subkultury dresiarzy w Polsce. Obok skóry, fury, komóry, dresu, złotego łańcucha, siłowni ze sterydami, solarium, tlenionej blondi ten niebezpieczny pies także jest cechą charakterystyczną, wyznacznikiem tej kategorii społecznej. Co daje posiadanie amstaffa? Koleś jest postrzegany jako twardy facet, który potrafi prowadzić przed podwórko swą bestię, dowartościuje się w ten sposób. Gdyby miał jamnika, byłby obciachowym lamusem. A tak jest Panem „Killera”, któremu lepiej nie podskakiwać, bo poczuje się kilka ton uścisku na gardle. Tę subkulturę nazwijmy może „Panami podwórek”. Nie czarujmy więcej o łagodnych amstaffach, źle prowadzonych, z natury miłych psach. Trzeba mówić prawdę kto kupuje i po co kupuje te psy. Jaka jest recepta na tę sytuację? Są dwa wyjścia, oba niestety nieskuteczne. Jedno to bezwzględne obowiązywanie prawnego nakazu prowadzenia tych psów w kagańcu. Niestety podejrzewam, że Panowie podwórek, olaliby ten zakaz, a instytucja, która ma w założeniu pomagać obywatelom, a tak naprawdę zajmuje się łapaniem babć przechodzących na czerwonym świetle, byłaby bezradna, jak zwykle rozłożyłaby ręce. Mam tu na myśli oczywiście policję. Drugie wyjście to zakaz posiadania psów rasy amstaff. Wydaje się, że i tak powstawałyby nielegalne hodowle. Cała ta sytuacja jest bez wyjścia. Dopóki władze nie wezmą się poważnie za tę sprawę, to będziemy słuchać co jakiś czas informacji o łagodnych psach atakujących małe dzieci, które potem walczą o życie w szpitalu. Pies zostanie uśpiony, a właściciel…, zły właściciel będzie żył i zapłaci tylko kilkaset złotych. Pamiątką po głupich Panach podwórek będzie uśpiony pies i oszpecone dziecko. Co można zrobić? Trzeba nie wchodzić w drogę tej „łagodnej” rasie i uważać na ich złych właścicieli. Rating: From 38 votes. Please wait...
Amstaffa czy owczarka niemieckiego nie przebieramy w ciuszki – warto, więc zastanowić się, czy takie zachowanie ma sens w przypadku mniejszych psów. Zastanawiając się, dlaczego shih-tzu jest agresywny – szczeka, warczy na domowników, a nawet próbuje atakować, warto wziąć pod uwagę szereg czynników.
Po lewej stronie: amstaff, po prawej: pitbull © Shutterstock Przez Opublikowano 10:58 American staffordshire terrier, czyli popularny amstaff, oraz amerykański pitbull terrier – jak się okazuje – są ze sobą niezwykle często mylone, choć nie są tą samą rasą. Oczywiście nie dzieje się tak bez powodu. Istnieją pewne cechy wspólne wyglądu obu ras, zatem niedoświadczony obserwator może popełnić błąd w rozpoznaniu. Amstaff vs pitbull – co to za rasy, czym się charakteryzują i czym różnią się od siebie? Oto garść najistotniejszych informacji, która rozwieje wszystkie wątpliwości i sprawi, że już nigdy ich ze sobą nie pomylisz! Charakterystyka amerykańskiego staffordshire terriera, czyli amstaffa Popularny amstaff, którego krajem pochodzenia są Stany Zjednoczone, został zaklasyfikowany przez FCI (Międzynarodową Federację Kynologiczną) do terierów w typie bull. Pochodzenie rasy nie jest do końca znane, istnieje wiele teorii na ten temat. Niektóre przyjmują, że początek rasie dały staffordshire bull teriery – psy mniejsze i lżejsze, pochodzące z Wielkiej Brytanii. Miały one przybyć do Stanów Zjednoczonych w XIX wieku wraz z emigrantami. Rasa została uznana przez FCI stosunkowo szybko, bo już w 1936 roku. American staffordshire terriery, czyli amstaffy©Shutterstock Charakterystyka american pit bull terriera Pitbull to rasa nieuznana przez FCI. Mimo to cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem w wielu krajach na świecie, w tym w Polsce. Uznawana jest natomiast przez amerykańskie organizacje kynologiczne, w tym przez United Kennel Club (UKC). W przypadku tej rasy jeszcze mniej wiadomo na temat jej pochodzenia. Możliwe, że wywodzi się ona ze skrzyżowania dawnych buldogów (wówczas bardziej przypominających pitbulle) i terierów. Ojczyzną pitbulla są Stany Zjednoczone. American pit bull terriera, czyli pitbull ©Shutterstock American staffordshire terrier vs pitbull – wygląd, waga i umaszczenie Amstaffy i pitbulle różnią się wielkością i wagą. Pitbulle są większe i wyższe niż psy rasy american staffordshire terrier. Amstaffy to psy średniej wielkości, o mocnej, zwartej i umięśnionej budowie, ale jednocześnie sprawiające wrażenie zwinnych i eleganckich. Amstaff Wielkość: Wysokość w kłębie wynosi 46-48 cm dla psów oraz 43-46 cm dla suk. Waga: Amstaffy ważą więcej niż pitbulle - od 25 do 30 kg. Ich masa musi być proporcjonalna do wzrostu. Szata i umaszczenie: Amstaffy mają krótką, przylegającą sierść. Jest ona błyszcząca i twarda w dotyku. Dopuszczalne jest każde łaciate lub jednolite umaszczenie. Wyjątek stanowi maść czarna podpalana oraz czekoladowa i biała, jeżeli kolor biały zajmuje więcej niż 80% powierzchni ciała. Pitbull Wielkość: Wysokość w kłębie mieści się w granicach od 43 do 53 cm. Waga: Pitbulle, wedle wzorca UKC, powinny ważyć od 13,6 do 22,7 kg w przypadku suk i od 15,9 do 27,7 kg w przypadku psów. Szata i umaszczenie: dopuszcza się wszystkie możliwe umaszczenia. Sierść tych psów jest krótka, sztywna i powinna mieć połysk. Amstaff vs pitbull – charakter i usposobienie Amstaffy pełnią obecnie przede wszystkim rolę czworonogów do towarzystwa. Są wyjątkowo oddane opiekunowi, wesołe, chętne do zabawy, a przy tym odważne i aktywne. Wymagają sporej dawki ruchu i wczesnej, właściwie prowadzonej socjalizacji, która pozwoli im żyć w zgodzie z innymi przedstawicielami swojego gatunku. To istotne, aby mogły wyrosnąć na psy przyjazne, spokojne i zrównoważone, nieskłonne do bójek. Pitbulle niegdyś wykorzystywane były do walk psów. To jedna z ras, u których zauważa się tzw. cechę gameness. Wiąże się ona z niepohamowaną chęcią walki i utratą instynktu samozachowawczego. Pies „obdarzony” tą cechą walczy za wszelką cenę, nawet pomimo bólu i braku możliwości pokonania przeciwnika. W stosunku do najbliższych pitbull jest czuły i oddany, silnie przywiązuje się do opiekuna i źle znosi rozłąkę z nim. To pies przyjazny, energiczny i wesoły, a jednocześnie waleczny, odporny na ból i nieustępliwy. Właściwie wychowywany amerykański pitbull terrier jest psem naprawdę zrównoważonym. Pitbull – rasa agresywna? W Polsce amerykański pitbulterier umieszczony jest w wykazie ras psów uznawanych za agresywne, obok takich ras jak rottweiler, tosa inu czy moskiewski stróżujący. Nie tylko prowadzenie hodowli, ale też posiadanie psa wymaga zezwolenia gminy. Należy mieć to na względzie, decydując się na zakup psa. Oczywiście umieszczenie w wykazie nie jest równoznaczne z tym, że pies jest agresywny. Amstaff vs pitbull - jaka jest różnica? Rasy te tak naprawdę więcej łączy niż dzieli, ale gdyby postawić obok siebie „wzorcowego” amstaffa i pitbulla, różnica w wyglądzie będzie widoczna. Pomimo tego, że oba psy są umięśnione i mocno zbudowane, pitbull jest jednak lżejszy i nieco wyższy od amstaffa, ma w porównaniu z nim bardziej „atletyczną” budowę. Psy różnią się od siebie także umaszczeniem i charakterem. Choć zarówno amstaff, jak i pitbull, właściwie socjalizowane i wychowywane, mogą być psami bardzo zrównoważonymi i przyjaznymi, pitbull wykazuje nieco większą skłonność do bójek z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Szczenięta amstaff i pitbull – szkolenie Zarówno amstaff i pitbull wymagają rozpoczęcia jak najwcześniejszego szkolenia z podstaw posłuszeństwa. Musi ono być prowadzone w sposób spokojny, z wyczuciem i łagodnością. Osoba podejmująca się szkolenia musi wykazywać się stanowczością, konsekwencją, a jednocześnie sporą dawką empatii i wyrozumiałości. Jeśli obawiasz się, że nie poradzisz sobie samodzielnie, zdecyduj się na podjęcie szkolenia u profesjonalnego instruktora szkolenia psów, który podpowie Ci, jak prawidłowo postępować. American staffordshire terrier vs pitbull – pielęgnacja Pielęgnacja obu ras nie jest ani czasochłonna, ani skomplikowana. W zupełności wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu, przecieranie sierści wilgotną ściereczką i kąpiel w razie konieczności. Ponadto warto regularnie kontrolować stan uszu, oczu, uzębienia i pazurów. Kandydat na pierwszego psa? Rasy te, chociaż nie sposób odmówić im wspaniałego wyglądu i interesującego usposobienia, zdecydowanie nie są polecane jako czworonożni towarzysze osób, które nigdy wcześniej nie miały do czynienia z psami. Są to bowiem rasy wymagające, pewne siebie, które powinny trafić pod opiekę równie pewnych siebie, doświadczonych i konsekwentnych przewodników. Opiekun amstaffa lub pitbulla jednocześnie powinien być osobą łagodną, spokojną i wyrozumiałą, a przy tym bardzo aktywną, gdyż są to czworonogi, które potrzebują codziennej solidnej dawki aktywności fizycznej i umysłowej.
. czy amstaff jest agresywny
