Polega ono na ograniczeniu ruchu u psa na minimum 8 tygodni i podawaniu mu leków przeciwzapalnych w zastrzykach. Leczenie zachowawcze można także uzupełnić odpowiednio dobranymi ćwiczeniami rehabilitacyjnymi. U czworonoga, u którego stwierdzono zespół końskiego ogona, należy utrzymywać szczupłą sylwetkę.
Ogony są tak różne, jak różne są psy. Cienkie i grube, długie i krótkie, proste i zakręcone. Wygięte na bok, a nawet skręcone jak korkociąg. Wiele różnic między nimi można wytłumaczyć zasadami genetyki. Największą zagadką jest to, że psy noszą je na różne sposoby – wysoko nad głową lub opuszczone. Tajemnica zadartych ogonów Wilki zadzierają ogony tylko wtedy, gdy są silnie pobudzone. Zazwyczaj jednak wilcza kita swobodnie zwisa. Wydawałoby się więc, że również psy – podobnie jak ich przodkowie – powinny mieć ogony opuszczone. Tymczasem dla psa domowego charakterystyczne jest trzymanie ogona w górze. W kynologii określa się taki ogon jako „wesoło noszony”. Nie musi to jednak wcale oznaczać, że pies jest w pogodnym nastroju. Najbardziej typowe psie ogony są zakręcone na grzbiet, jak u szpiców, albo zadarte do góry, jak u większości kundelków. Naukowcy nie wyjaśnili dotąd, czy takie ogony się do czegoś psom przydają. Być może są przypadkową cechą towarzyszącą udomowieniu, pojawiły się bowiem także u lisów, które zaczęto selekcjonować pod kątem przyjaznego nastawienia do człowieka. Hodowcy „nadali” niektórym rasom ogony opuszczone, ale nawet w przypadku psów od lat ukierunkowanych na ich niskie noszenie, jak np. collie, często niesfornie zadzierają się do góry. Selekcja hodowlana w rasach, w których wymaga się opuszczonego ogona, to ciągła walka z tą tendencją. Wzorzec a prawdziwy ogon Tę walkę hodowcy czasem przegrywają – zwłaszcza jeśli wzorzec rasy mocno odstaje od rzeczywistości. Tak było np. w wypadku rzadkiej węgierskiej rasy pasterskiej – mudi. Wzorzec dopuszczał zarówno ogony naturalnie krótkie (jej przedstawiciele często się z takimi rodzą), kopiowane, jak i długie. Mimo to prawie wszystkim mudi urodzonym z długimi ogonami obcinano je. Z tego powodu nikt tak naprawdę nie wiedział, jaki jest w rzeczywistości typowy dla mudi sposób trzymania ogona. Wzorzec wymagał jednak, aby długi ogon był noszony poniżej linii grzbietu. Kiedy coraz więcej krajów wprowadzało zakaz kopiowania, także hodowcy węgierscy zaczęli częściej pozostawiać ogony w stanie naturalnym. I wtedy się okazało, że prawie żaden z długoogoniastych mudi nie nosi ogona nisko – najczęściej były zakręcone i tworzyły prawie okrąg. W tej sytuacji węgierski klub rasy podjął jedyną słuszną decyzję: zmienił zapis we wzorcu, który wymaga teraz ogona wygiętego nad grzbietem. Bezsensowne byłyby bowiem próby naginania ogonów mudi do wymyślonego wzorca. Podobnie jak u mudi, również w przypadku polskich owczarków nizinnych dostosowano zapis we wzorcu do rzeczywistości. Obecnie każe on PON-om nosić ogon wesoło nad grzbietem, choć nie powinien być on zakręcony ani położony na nim. Wciąż jeszcze natomiast wymaga się ogona trzymanego poniżej linii grzbietu u welsh corgi pembroke, co w większości przypadków niezbyt przystaje do realiów. Być może za jakiś czas także ten wzorzec zostanie zweryfikowany. Zbyt krótki stanowi problem O szkodliwości obcinania ogonów powiedziano już wiele. Okazuje się jednak, że nawet naturalnie skrócony ogon może przysporzyć psu problemów. Zwłaszcza jeśli jest zbyt krótki. Typowy ogon ma przeciętnie 20-23 kręgi, ale może liczyć ich nawet 26. W miotach niektórych ras rodzą się jednak również szczenięta z ogonem nie w pełni rozwiniętym. Ogony buldogów i boston terrierów są w różnym stopniu skrócone, a często dodatkowo spiralnie skręcone. W wypadku niektórych innych ras (np. entlebucher, schipperke, spaniel bretoński, hiszpański pies dowodny, owczarki: australijski, chorwacki, pirenejski, węgierski mudi, polski nizinny, welsh corgi pembroke) skrócenie ogona dotyczy tylko niektórych szczeniąt z miotu. Aby się takie w ogóle urodziły, przynajmniej jedno z rodziców musi mieć genetycznie skrócony ogon. Skrócenie tego typu występuje przede wszystkim u ras pasterskich. Ich potomkowie mogą w ogóle nie mieć ogona lub mieć krótszy tylko o jedną czwartą jego pełnej długości. Taki skrócony ogon nigdy nie bywa razie gen odpowiedzialny za skrócenie ogona wykryto tylko u corgi. Przez krzyżówkę międzyrasową wprowadzono go do brytyjskiej populacji bokserów. Nie pozwala on jednak wyhodować bokserów wyłącznie z krótkimi ogonami – nawet z obojga rodziców o skróconych ogonach i tak statystycznie urodzi się jedna trzecia psów z ogonami długimi. Badania wykazały, że psy z naturalnie skróconym ogonem nie mają żadnych deformacji wyższych odcinków kręgosłupa. Do takiej deformacji może się jednak przyczynić selekcja w celu otrzymywania coraz krótszych ogonów. Kiedy zaczęto dobierać do hodowli buldogów francuskich i boston terrierów psy o coraz krótszych ogonach, zaobserwowano częstsze deformacje kręgosłupa. Pies zupełnie pozbawiony ogona może też mieć problemy przy wypróżnianiu się. Dlatego ogon powinien mieć przynajmniej dwa kręgi. Ogon zagrożony Ogon może być także obiektem rozładowywania napięcia przez psy znudzone lub znerwicowane. Na wygryzanie go czy łapanie w zęby może oczywiście wpływać świąd czy szczenięce pragnienie zabawy, właściciela powinno jednak zaniepokoić, jeśli pies uparcie powtarza te zachowania. Najlepiej odwracać jego uwagę od ogona, dając mu jakieś zajęcie i poświęcając mu więcej czasu. Jeśli jednak to nie pomoże, potrzebna będzie rada specjalisty od zachowań zwierząt. Innym problemem jest przypadkowe kaleczenie ogona, np. przez uderzanie nim w szaleńczej radości o sprzęty. Do takich urazów dochodzi czasem u krótkowłosych psów dużych ras o długich, mocnych ogonach, takich jak dogi niemieckie – szczególnie jeśli przebywają one w niewielkich pomieszczeniach. Pozostaje wtedy chyba tylko przeprowadzka do większego mieszkania. Bo przecież nie pozbawimy psa powodów do radości…

Look at other dictionaries: szczurzy — przym. od szczur Szczurze zęby. Szczurzy ogon. ∆ Szczurza twarz «chuda, wąska twarz» … Słownik języka polskiego

Choroby hormonalne a problemy z sierścią Rzadko kiedy widząc, że z sierścią lub skórą psa dzieje się coś niepokojącego, przychodzi nam na myśl, że źródłem problemu mogą być nieprawidłowości w wydzielaniu hormonów. Tymczasem wzrost sierści jest uwarunkowany utrzymaniem równowagi hormonalnej i dlatego wśród objawów zaburzeń w wydzielaniu poszczególnych hormonów, niemal zawsze spotyka się pogorszenie kondycji skóry i sierści. Jest to przede wszystkim nadmierne wypadanie włosa prowadzące do widocznego przerzedzenia a nawet wyłysienia sierści na grzbiecie oraz na bokach tułowia. Sierść staje się sucha, łamliwa i podczas szczotkowania wychodzi całymi kepami. Towarzyszą temu zmiany w spoistości skóry, która czasem staje się cieńsza, a czasem grubsza, mniej elastyczna, przesuszona lub pokryta łupieżem. Szukając przyczyn tego stanu rzeczy warto zbadać poziom hormonów, bo to może skrócić drogę do postawienia diagnozy i rozpoczęcia skutecznej terapii. Może się wówczas okazać, że głównym problemem nie są zmiany skórne, ale poważne schorzenie o podłożu hormonalnym, które je wywołuje i tylko jego wyleczenie pozwoli uporać się z dolegliwościami skórnymi. Można do nich zaliczyć: niedoczynność tarczycy Niedoczynność tarczycy charakteryzuje się uogólnionym zwolnieniem tempa metabolizmu. Może występować w postaci pierwotnej lub wtórnej. Postać pierwotna spowodowana jest zaburzeniami w funkcjonowaniu tego gruczołu lub też niedoborem jodu w psiej diecie. Zdarza się także, że pojawia się na skutek choroby nowotworowej lub stanów zapalnych tarczycy. Natomiast niedoczynność wtórna jest wynikiem zaburzeń w wydzielaniu hormonu tarczycy. Spośród objawów choroby należy wymienić: tendencję do tycia mimo ograniczenia ilości podawanej karmy, dysfunkcję przewodu pokarmowego, zaparcia naprzemiennie z biegunkami, skłonność do stanów zapalnych jamy ustnej, osłabienie popędu płciowego, niechęć do ruchu, osowiałość oraz zwiększoną wrażliwość na zimno. Jeśli chodzi o okrywę włosową, daje się zauważyć łojotok, symetryczne wyłysienia na bokach tułowia i grzbiecie nosa oraz charakterystyczny brak sierści na końcu ogona, który określa się jako ”szczurzy ogon”. Chorobę można potwierdzić określając poziom hormonów tarczycy we krwi, natomiast leczenie polega na podawaniu ich syntetycznego odpowiednika. nadczynność tarczycy Nadczynność tarczycy występuje znacznie rzadziej niż jej niedoczynność, częściej u kotów niż u psów. Jest to schorzenie spowodowane obecnością guzków w tarczycy, które są odpowiedzialne za zwiększoną produkcję hormonów T4 i T3 i nie reagują na fizjologiczne mechanizmy regulujące. Wśród objawów nadczynności tarczycy należy wymienić: zwiększone pragnienie i wydalanie moczu, wymioty, biegunkę, spadek masy ciała mimo dużego apetytu, ospałość, czasem podwyższoną temperaturę, brak chęci do zabawy oraz charakterystyczny wygląd - powiększenie i obwiśnięcie brzucha. Jeśli chodzi o sierść, ma ona tendencję do wypadania, na tułowiu pojawiają się plackowate łysiny, a skóra staje się cienka i delikatna. Leczenie polega na podawaniu ketokonazolu, w celu zmniejszenia produkcji sterydów a także wycięciu przysadki i nadnerczy. niedoczynność kory nadnerczy - choroba Addisona Choroba Addisona powstaje na skutek zniszczenia lub zaburzenia w działaniu kory nadnerczy odpowiedzialnej za produkcję hormonów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Nadnercze składa się z dwóch części: wewnętrzna, tzw. rdzeń, produkuje adrenalinę, zewnętrzna, którą stanowi kora, produkuje między innymi dwa bardzo ważne hormony sterydowe: kortyzol i aldosteron. Kortyzol reguluje różne reakcje biochemiczne, uczestniczy w metabolizmie białek, węglowodanów i tłuszczów, pobudza syntezę niektórych enzymów oraz pozytywnie wpływa na układ krwiotwórczy, stymulując wytwarzanie krwinek. Aldosteron kontroluje stężenie sodu i reguluje objętość wody w organizmie, co wpływa na objętość i ciśnienie krwi. Produkcja obu tych hormonów kontrolowana jest przez wytwarzany w przysadce mózgowej związek chemiczny, zwany ACTH. Ustalenie jego poziomu pozwala sprawdzić zdolność organizmu do produkcji kortyzolu: po podaniu ACTH u zdrowego psa, w przeciwieństwie do psa chorego, następuje wzrost poziomu kortyzolu we krwi. Terapia niedoczynności kory nadnerczy polega na podawaniu syntetycznych hormonów zastępujących te, których organizm psa wskutek choroby nie produkuje. Mechanizm powstania choroby Addisona nie jest dokładnie znany, najczęściej jest to reakcja autoimmunologiczna, w wyniku której organizm psa zaczyna działać przeciw sobie produkując przeciwciała, które niszczą korę nadnerczy. Do widocznego pogorszenia zdrowia dochodzi w stresujących dla psa sytuacjach, a przebieg choroby może mieć ostry lub przewlekły charakter. Według obecnego stanu wiedzy choroba Addisona jest nieuleczalna, ale przy odpowiednim jej kontrolowaniu i regularnym podawaniu leków można psu znacznie poprawić komfort życia. nadczynność kory nadnerczy - zespół Cushinga Zespół Cushinga (nadczynność kory nadnerczy) powstaje w wyniku przewlekle podwyższonego poziomu glukokortykoidów. W objawach skórnych dominują wyłysienia (często symetryczne), zanik skóry, matowość sierści, powstanie zaskórników, rzadziej zwapnienia skóry oraz wtórne infekcje. zespół feminizujący samców Jest to schorzenie, które pojawia się na skutek zwiększenia poziomu estrogenów, żeńskich hormonów w organizmie psa. Ich nadmierna produkcja spowodowana jest zazwyczaj toczącym się procesem nowotworowym jądra. Z kolei wysokie stężenia tych hormonów we krwi doprowadza do spadku produkcji innych hormonów tzw. androgenów, w tym testosteronu. Na skutek dominacji żeńskich hormonów płciowych pies upodabnia się do suki, obserwuje się powiększenie sutków a nawet wydzielanie mleka. Wśród pierwszych objawów choroby należy wymienić wyłysienie okolic narządów płciowych, krocza oraz brzucha. Potem pojawiają się także symetryczne wyłysienia na klatce piersiowej oraz kończynach, przebarwienia skóry, tłusty łojotok oraz nadmierna ilość wydzieliny w uszach. Psy leczy się podając im preparaty na bazie testosteronu, w przypadkach bardziej zaawansowanych pozostaje kastracja. przerost i zapalenie tarczki ogona Schorzenie ma podłoże hormonalne i występuje przeważnie u niekastrowanych samców, u których stwierdza się znaczne podwyższenie poziomem męskich hormonów we krwi. U suk zapalenie tarczki ogona jest wynikiem dysfunkcji jajników. Schorzenie ma jak widać podłoże hormonalne, przy czym może mieć charakter ogniskowy, ograniczony do konkretnego miejsca, lub wiązać się z ogólnie występującym pierwotnym lub wtórnym łojotokiem. Pierwszym objawem zapalenia tarczki ogona jest pojawienie się na grzbietowej stronie ogona, w odległości 3-5-cm od jego nasady, owalnych, wyraźnie odgraniczonych, stale powiększających się łysych plam. Skóra w tych miejscach jest tłusta i pokryta łojem, bardzo podatna na różnego rodzaju infekcje bakteryjne i grzybicze. Wówczas w tym miejscu może pojawić również obrzęk, zaczerwienienie i wypryski. Sposób leczenia zależy od stopnia zaawansowania choroby. Na początku poprawę może przynieść miejscowe stosowanie środków przeciwłojotokowych, przeciwzapalnych i przeciwbakteryjnych. Potem niezbędne jest podawanie antybiotyków, a jeśli to nie daje efektów pozostaje chirurgiczne usunięcie gruczołu ogonowego oraz kastracja. Więcej na temat przerostu i zapalenia tarczki ogonowej tutaj karłowatość przysadkowa Jest to schorzenie o charakterze dziedzicznym, którego przyczyną jest niedobór hormonów przysadki. Objawia się przede wszystkim zaburzeniem wzrostu oraz stopniową utratą włosa okrywowego, który jest słabo osadzony i łatwo wychodzi podczas szczotkowania. Prowadzi to do obustronnych wyłysień. Charakterystyczne jest to, że podszerstek pozostaje nietknięty. Obserwuje się również nadmierną pigmentację skóry oraz pogarszające stan okrywy włosowej zmiany, takie jak łojotok, powierzchowne zapalenia skórne oraz infekcje grzybicze

Ogon u wilka i psa spełnia również bardzo istotną funkcje utrzymania równowagi. Podczas polowania, pościgu za przeciwnikiem ogon zachowuje się jak swoisty ster wychylając się w kierunku przeciwnym do kierunku odchylenia szybko poruszającego się ciała psa pomagając psu utrzymać równowagę.

Wielu opiekunów psów zmaga się z łupieżem u swoich czworonogów. Pozornie może się wydawać, że to błaha sprawa, jednak ten defekt kosmetyczny czasem jest objawem głębszego problemu. Chcesz się dowiedzieć, jakie są przyczyny łupieżu u psa, jak mu zapobiegać? Przeczytaj. Czym jest łupież u psa? Przyczyny łupieżu u psaZła dietaNieprawidłowa pielęgnacjaStresChorobyWiek psaAlergieNiedobór witaminJak się pozbyć łupieżu u psa? Czym jest łupież u psa? Najprościej rzecz ujmując, jest to nieprawidłowo lub nadmiernie złuszczony naskórek. Można go zaobserwować pod postacią niewielkich białych płatków na sierści, zlokalizowanych najczęściej w okolicach grzbietu. Może mieć różne natężenie, od niemal niezauważalnego, aż po bardzo intensywny, pokrywający niemal cały grzbiet psa. Ponadto towarzyszą mu najczęściej: zaczerwienienie,ogólnie zła kondycja sierści (brak połysku, należytej sprężystości),suchość skóry, lub łojotok, skóra tłusta w dotykuświąd powodujący uporczywe drapanie,zwiększona utrata włosów w pewnych miejscach,intensywne lub przedłużające się linienie,nieprzyjemny zapach skóry,obecność wykwitów skórnych (krost, strupów). Przyczyny łupieżu u psa Jeżeli łupież występuje u psa dłużej niż 3-4 tygodnie, może być objawem choroby. Trzeba koniecznie obserwować w tym okresie zmiany zachowania czworonoga, jego reakcje i, jak wspomniano wcześniej, udać się do lekarza weterynarii. Zła dieta Zła dieta to bardzo częsta przyczyna występowania łupieżu u psów. Łupież może pojawić się w przypadku, gdy dajesz psu pokarm niezbilansowany, niskiej jakości, np. resztki ze stołu. Podawanie nieregularnych, małych porcji posiłków również może się przyczynić do wystąpienia łupieżu u psa. Jedną z przyczyn wynikających z niewłaściwej diety jest niedobór aminokwasów, kwasów tłuszczowych, witamin oraz mikro- i makroelementów. Nie należy zapominać również o wielonienasyconych kwasach tłuszczowych, takich jak Omega -3 (np. kwas linolenowy) oraz Omega -6 (np. kwas linolowy). Niedobory wskazanych składników odżywczych są często przyczyną problemów skórnych. Aby zapobiec problemowi łupieżu spowodowanego złą dietą: podawaj psu zbilansowaną gotową karmę pełnoporcjową, dbaj, by posiłki psa były regularne i odpowiednio dawkowane. Karmy gotowe są dobrze zbilansowane i nie wymagają dodatkowego wzbogacania o witaminy, mikro i makroelementy. Jeśli Twój pies je kompletne i zbilansowane jedzenie, a występuje u niego łupież, skonsultuj się z lekarzem weterynarii, aby ustalić przyczynę tego stanu. Nieprawidłowa pielęgnacja Często przyczyną psiego łupieżu jest zła higiena. Pamiętaj, że pielęgnacja sierści powinna być dostosowana do specyfiki rasy. Inaczej pielęgnujemy szatę pudla czy Yorkshire terriera, inaczej owczarka podhalańskiego. Po wystąpieniu pierwszych objawów łupieżu zastanów się, czy dostatecznie często czeszesz i kąpiesz swojego pupila. Na ogół nie zaleca się zbyt częstych kąpieli psów, jednak w niektórych okolicznościach nie należy ich zaniedbywać, zwłaszcza wtedy, gdy sierść psa jest widocznie brudna lub wydziela nieprzyjemny i nienaturalny zapach. Błędem w pielęgnacji pupila jest również używanie niewłaściwych środków pielęgnacyjnych. Do tego celu stosujemy jedynie preparaty dedykowane psom. Ludzkie kosmetyki są absolutnie niewskazane dla naszych czworonożnych przyjaciół. Wybieraj więc zawsze delikatny szampon przeznaczony do takiego rodzaju sierści, jaką ma Twój pies. Jak dobrać kosmetyk dla psa z łupieżem? Najlepiej udaj się po poradę do lekarza weterynarii. Łupież spowodowany łojotokiem i ten wynikający z suchej i podrażnionej skóry wymaga innego postępowania pielęgnacyjnego. Sklepy zoologiczne i lecznice weterynaryjne oferują całą gamę różnych preparatów. Po kąpieli dokładnie spłucz szampon z psiej sierści. Kąp psa z częstotliwością zaleconą przez lekarza. Kolejną przyczyną łupieżu u psów wynikającą z niewłaściwej pielęgnacji jest zbyt rzadkie szczotkowanie. Pamiętaj, by tę czynność wykonywać przynajmniej raz w tygodniu. W przypadku niektórych ras należy szczotkować sierść codziennie lub okresowo poddawać ją specjalistycznym zabiegom, takim jak na przykład trymowanie. Kiedy nie szczotkujesz odpowiednio często swojego psa, komórki jego skóry nie będą właściwie ukrwione, martwy włos nie zostanie usunięty, co w konsekwencji może prowadzić do powstania łupieżu. Stres Wizyta w lecznicy, nadmierny hałas, pojawienie się nowego psa lub dziecka w domu, dłuższa nieobecność opiekuna, brak ruchu, zmiany w otoczeniu, narażenie na agresję, awersyjny trening mogą być przyczyną stresu dla psa. Chroniczny stres może prowadzić do wystąpienia łupieżu. Dlatego przemyśl, czy przed pojawieniem się łupieżu u psa nie był on narażony na sytuacje wywołujące jego niepokój, np. nie zmieniłeś miejsca zamieszkania, Twój pupil nie jest zmuszony do długiego przebywania w domu, nie zostawiasz go w zbyt małym pomieszczeniu. Jeśli tak się dzieje, usuń źródło stresu, a gdy okaże się to niemożliwe, postaraj się przyzwyczaić swojego czworonoga do zaistniałej sytuacji. Gdyby Twoje działania były nieskuteczne, a pies nadal wykazywał oznaki niepokoju, udaj się po pomoc do specjalisty – lekarza weterynarii lub behawiorysty. W przypadku wystąpienia stresu u psa należy przede wszystkim zastanowić się, co jest głównym jego źródłem. Jak możesz pomóc psu, u którego obserwujesz stres? Możesz wtedy zastosować następujące metody: wprowadzaj jak największą ilość wzmocnień pozytywnych, zwłaszcza podczas treningów z czworonogiem;urozmaicaj psią aktywność – pozwala ona na rozładowanie frustracji. Możesz na przykład zaproponować swojemu psu zabawy węchowe, takie jak mata węchowa lub Nosework. Zostawienie psu zabawki do żucia lub bezpiecznego gryzaka, podobnie jak trening węchowy, pozwoli zwierzęciu rozładować frustrację;wprowadzaj psu jasne zasady, które są egzekwowane przez wszystkich domowników;wprowadzaj rutynę do rozkładu dnia, gdyż pozwala ona na zwiększenie poczucia bezpieczeństwa u Twojego czworonoga;przeprowadź z psem trening zostawiania go samego w domu;staraj się zniwelować wrażliwość psa na stresor np.: wykorzystując odpowiednie treningi stopniowo oswajające go z bodźcem;jeśli Twój zestresowany pies pozytywnie reaguje na uścisk, pomyśl o specjalnym ubraniu antystresowym;ucz psa spokojnego odpoczywania w domu. Choroby Łupież może zostać spowodowany inwazją pasożytów, takich jak: pchły, nużeńce, świerzbowce, roztocza Cheyletiella i wszy. Cheyletiella yasguri jest rodzajem pasożyta, który żeruje na psach, przy czym nasz pupil może dość łatwo zarazić się nim od innego chorego zwierzęcia, z którym ma on bliższy kontakt, np. podczas spaceru czy odwiedzin. Choroba nosi też nazwy „łupież wędrujący” i „łupież chodzący”, ponieważ wywołujące ją roztocza, widoczne gołym okiem jako białe plamki na ciele psa, szybko się przemieszczają. W zależności od odporności organizmu czworonoga objawy mogą być silniejsze lub słabsze. Zazwyczaj w początkowym stadium naskórek ulega nadmiernemu łuszczeniu się, jednak wraz z rozwojem choroby może dojść do innych nieprzyjemnych dolegliwości, takich jak świąd powodujący łysienie czy rumień. W zakażonych miejscach tworzą się strupy. Rozpoznanie wymaga wykonania badań mikroskopowych, zatem najlepszą opcją będzie udanie się do lekarza weterynarii w celu pobrania próbek. Leczenie polega na stosowaniu preparatów spot on. Dlatego często kontroluj stan skóry swojego podopiecznego. Celem zdiagnozowania obecności pasożytów zgłoś się do lekarza weterynarii, który: wykona badanie zeskrobin w celu potwierdzenia obecności nużeńca,zleci posiew, aby sprawdzić, jakie bakterie i grzyby biorą udział w zakażeniu,zleci trichogram, który pozwala również wykluczyć lub potwierdzić choroby pasożytnicze. Samodzielnie możesz wykonać próbę bibułową, która pozwoli potwierdzić obecność odchodów pcheł. Najważniejsza jest jednak profilaktyka polegająca na podawaniu preparatów przeciw pasożytom. Na rynku jest ich bogaty wybór. Stosowanie specyfiku warto jednak omówić z lekarzem weterynarii, który zna Twojego psa i na pewno najlepiej dobierze odpowiedni dla niego preparat. Bardzo ważne jest, by posprzątać dokładnie otoczenie zwierzęcia: wyprać jego legowiska, dokładnie odkurzyć podłogi, wyprać dywany, co pomoże uniknąć inwazji pasożytów w przyszłości. Choroby skóry rzadko kojarzą się nam z problemami endokrynologicznymi, natomiast nieprawidłowości w działaniu hormonów są przyczyną wielu problemów dermatologicznych, w tym łupieżu. Stan sierści i jej wzrost jest uwarunkowany utrzymaniem równowagi hormonalnej. Jakie choroby są przyczyną wstąpienia łupieżu u psa? Najczęstsze zmiany hormonalne prowadzące do zmian skórnych, w tym łupieżu, to: niedoczynność tarczycy, która objawia się uogólnionym spowolnieniem tempa metabolizmu. Występuje w postaci pierwotnej i wtórnej. Wśród objawów choroby można wyróżnić: tycie, zaparcia naprzemiennie z biegunkami, osowiałość czy zwiększenie wrażliwości na zimno. Występuje łojotok oraz charakterystyczne wyłysienia na bokach tułowia i nosie psa, a także tzw. „szczurzy ogon”. Leczenie polega na podawaniu syntetycznego odpowiednika hormonu; cukrzyca to kolejne schorzenie mogące się przyczynić do powstania łupieżu u psów. Kiedy więc zaobserwujesz u swojego pupila niepokojące objawy, takie jak zwiększone pragnienie i łaknienie przy jednoczesnym spadku masy ciała, niezwłocznie udaj się do lekarza weterynarii, który zleci odpowiednie leczenie. Choroby tej nie można całkowicie wyleczyć, jednak wczesne podjęcie terapii pomoże psu cieszyć się życiem jeszcze przez długi czas. Lekarz weterynarii z pewnością zleci wówczas pupilowi insulinę w postaci podskórnych zastrzyków. Pamiętaj, że lek ten należy podawać regularnie i we wskazanych dawkach. Należy również stale sprawdzać, czy zlecona dawka jest odpowiednia i czy wyniki psa są dobre. Psy, które chorują na cukrzycę, powinny mieć zapewnioną aktywność fizyczną. Opiekun musi pilnować również właściwej diety psa, dobranej przez lekarza. Wiek psa Łupież może być spowodowany wiekiem psa, na starość zmienia się bowiem metabolizm skóry. Stary pies jest bardziej podatny na różne choroby, dlatego w tym okresie życia naszego czworonożnego przyjaciela zapewnij mu szczególną opiekę lekarza weterynarii. Alergie Bardzo często łupież może wskazywać na obecność alergii u psa. W ten sposób objawia się zarówno alergia pokarmowa jak i alergia na czynniki wziewne (tzw. powietrznopochodne, np. roztocza) czy alergia kontaktowa. Leczenie alergii u psa to proces złożony. Warto mieć na uwadze, że w przypadku nadwrażliwości na alergeny w pokarmach, proces usuwania ich z organizmu może trwać nawet 8 tygodni. Alergia pokarmowa u psów może wystąpić w każdym momencie życia czworonoga oraz o dowolnej porze roku. Jeśli zauważysz u pupila niepokojące objawy, skonsultuj się z lekarzem weterynarii. Niedobór witamin Aby psia sierść była w doskonałej kondycji, niezbędne są witaminy, wśród których największe znaczenie mają witamina A, E, B2, B3, B6, C oraz biotyna. Dostarczenie nieodpowiedniej ilości witamin w posiłkach może skutkować wystąpieniem łupieżu. Dlatego tak ważne jest stosowanie kompletnego i zbilansowanego pokarmu dla psów. I tak na przykład witamina A zapobiega łojotokowi, łagodzi świąd i podrażnienia, zaś witaminy z grupy B redukują możliwość wystąpienia zmian skórnych. Jak się pozbyć łupieżu u psa? Kiedy już zaobserwujemy występowanie tego problemu u swojego podopiecznego, nie podejmujmy działań na własną rękę. Udajmy się ze zwierzęciem do lekarza weterynarii, który zleci odpowiednie postępowanie w zależności od przyczyny łupieżu np.: zmianę diety, leczenie przeciwpasożytnicze, kąpiele pielęgnacyjne i lecznicze. Jak oceniasz ten artykuł? Kliknij, aby ocenić Średnia ocena / 5. Liczba głosów 132 Brak głosów. Oceń artykuł!
Ogon psa jest postawiony sztywno i wysoko. Pies nieruchomieje, jego ciało zastyga w bezruchu. Zdarza się, że pies stroszy sierść na kręgosłupie. Celem
Wyłysienia u zwierzątWyłysienia powodowane zaburzeniami wydzielania wewnętrznego:W przypadku niedoczynności tarczycy mogą występować objawy dermatologiczne: pogrubienie skóry, suchy i łamliwy włos, zaburzenia wymiany włosa, charakterystyczne wyłysienia u psów tzw. szczurzy ogon, występujące też na uszach, bocznych częściach szyi oraz na brzuchu u kory nadnerczy powoduje: zmniejszenie elastyczności skóry, pojawienie się plamek wynikające z niedoboru testosteronu występują w postaci uogólnionych wyłysień na tułowiu, natomiast niedobór estrogenów powoduje wyłysienia na bokach i grzbiecie, pojawia się bardzo cienka skóra i cienki nabyte wyłysienia u kotów występują w tylnej okolicy jamy brzusznej, sporadycznie występują też rozsiane wyłysienia powodowane alergiami:Występują najczęściej na tle pokarmowym. Zwierzę może nie przyswajać niektórych elementów pokarmu, w wyniku czego występuje reakcja immunologiczna. Pojawiają się wyłysienia w różnych miejscach na ciele, w zależności od tego gdzie dochodzi do zadrapań. Dlatego też, karma powinna być najwyższej jakości, a w razie wystąpienia alergii należy zastosować dietę tego uczulać mogą detergenty, a nawet nowe posłanie lub koc. Alergia na jad pchli, roztocza i inne pasożyty zewnętrzne również wpływa na spotykane choroby towarzyszące wyłysieniu spowodowanemu bakteriami i pasożytami to :świerzb, grzybica, nużyca i bakterie skóry, spowodowane gronkowcem najczęściej przybiera postać pęcherzyków i gródek. Po powstałym strupie pojawia się blizna i łysy fragment skóry. W przypadku atopowego zapalenia skóry występuję podrażnienie w wyniku którego zwierzę drapie się i wypada sierść. Inwazje grzybicze przyjmują wygląd plackowatych wyłysień, zmiany widoczne są najczęściej w okolicy ogona, głowy i kończyn, jest to efekt niewłaściwej higieny zwierzęcia. Nużyca objawia się natomiast przerzedzeniem sierści, łuszczeniem skóry, pojawieniem ropnych krost, a także pojawia się charakterystyczny zapach. Zakażenie nużeńcem następuję poprzez wylizywanie szczeniąt przez matkę, bądź związane jest z wystąpieniem spadku odporności na skutek przyczynyProblemy z utratą sierści mogą wynikać tez z problemów behawioralnych. Najczęściej pojawiające się wyłysienia u zwierząt pojawiają się na łapach w związku z nadmiernym wylizywaniem. Sytuacje stresowe mogą również wpłynąć na nadmierne wypadanie włosów. CENNE LINKI Straż dla Zwierząt w ciągu roku podejmuje setki interwencji mających na celu ratowanie zwierząt domowych, gospodarczych i dzikich w całej Polsce. [
\n \n \n szczurzy ogon u psa
Dzicy przodkowie szczura domowego prowadzą nocny tryb życia. Natomiast ogony udomowione są równie aktywne w nocy jak i w dzień, a wszystko zależy od upodobań naszych gryzoni. ;) Szczury to zwierzęta wszystkożerne (o żywieniu będzie osobna notka). Wiem, że trochę przydługi post ale od czegoś trzeba było zacząć. Mam nadzieję
Odpowiedzi Dla Ciebie nie ma ma np dla kota . koty dlatego nigdy nie zjedza ogona szczura bo ogolnie chodzi o jedzenie ogona ;p a ty chyba go nie zjesz co ?;p :)hehe niektórzy ludzie twierdzą że W OGONIE szczura znajduje się trucizna, ale rzekomo ona jest wytwarzana tylko u to W ogonie, a nie NA, więc głaskając i tak nic nam by się nie stało, nawet gdyby ta trucizna w środku była. xDtata mi opowiadał, że trucizna jednak jest, bo jak jego kot przyniósł do domu szczura i go zjadł(zauważyli tylko szczątki szczura), ogon nadgryziony to że kot okropnie się męczył i zaraz prawie zdechł. blocked odpowiedział(a) o 18:36 to taki MIT , ze szczury maja w ogonach strychninę ( to taka trucizna ). Od razu ci mówię , ze to absolutna bzdura i nie wiem kto to wymyślił. EKSPERTfaflimilia odpowiedział(a) o 20:30 To znaczy , że są na nim trujące bakterie . ;3 sevio odpowiedział(a) o 10:46 blocked odpowiedział(a) o 10:46 Czyli bakterie ma zaraza taka niby nie dotykaj lepiej Gabis<3 odpowiedział(a) o 11:23 Yyy,żal mi kogoś kto ci to powiedział!;pMoja koleżanka ma szczurcia i głaszcze go po ogonie i wgl,.i nie myje rąk i je kanapkę i nic jej nie jest;) To znaczy że ktoś Ci piękną bajkę opowiedział a Ty uwierzyłaś naiwnie. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Zastanawiasz się ostatnio nad nietypowym zachowaniem swojego psa – goni swój własny ogon? Może uporczywie wpatruje się w jakiś przedmiot? Nadmiernie się pielęgnuje, ciągle wylizując łapy? Niestety to tylko kilka z szeregu zachowań stereotypowych, jakie pies może prezentować.Skąd takie zachowanie u psa?Źródłem takiego zachowania jest deprywacja jednej z podstawowych potrzeb
polski arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński hiszpański Synonimy arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński ukraiński Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń wulgarnych. Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń potocznych. Ostatnim posiłkiem Richarda Bartletta... był szczurzy burger. La última comida de Richard Bartlett... Fue una hamburguesa de rata. To były widły, nie szczurzy ogon. Dije que tenía una horca, no una cola de rata. Dzień dobry, panie szczurzy mózgu. Nie martw się, szczurzy móżdżku! No te preocupes, cerebro de rata. Masz dziś dużo do roboty, szczurzy móżdżku. Tienes un día ocupado, cerebro de rata. Przez opary toksyczne traci przytomność, szczurzy mocz powoduje resztę? Los gases tóxicos hacen que se desmaye, la orina de rata hace el resto. Dzięki, że mi przypomniałeś, szczurzy móżdżku! Gracias por recordarmelo, cerebro de rata. "Znalazłem szczurzy ogon z eklerku" Tego typu skandaliczne rzeczy. Es una cola de rata en mi Bar de Arce. Cosas indignantes como esa. Powtarzam, szczurzy ogon... Porque le repito, la cola de rata. No, ma szczurzy ryjek. ¿Dices que tiene cara de rata? Zgadza się, szczurzy móżdżku! Hiciste bien, cerebro de rata! Wolałabym już wypić prawdziwy szczurzy ogon. Habría preferido beber una cola de rata verdadera. Nie pozwolę by mnie zniszczył jakiś mały szczurzy Pudłak. Y no voy a permitir que lo arruine una pequeña rata de alcantarilla boxtroll. Musiałem zaliczyć szczurzy labirynt, aby dostać śniadanie. Tuve que pasar por un laberinto de hámster para tener mi desayuno. Budujecie tu szczurzy okręt, łódź kapusiów. Están construyendo un nido de nave para soplones marítimos. Plotka głosi, że próbował przenieść szczurzy mózg w czasie. Hubo un rumor de que intentaba enviar cerebros de ratas al pasado. Wybitny szczurzy chirurg z Ameryki Północnej nadal żyje. El prominente cirujano Norte Americano vive. Tak... Mamy tu szczurzy plac zabaw. Zastanawiam się, czy nie stał za tym twój szczurzy chłopak. Me pregunto si la rata soplona de tu novio lo envió por mí. Nie znaleziono wyników dla tego znaczenia. Wyniki: 69. Pasujących: 69. Czas odpowiedzi: 84 ms. Documents Rozwiązania dla firm Koniugacja Synonimy Korektor Informacje o nas i pomoc Wykaz słów: 1-300, 301-600, 601-900Wykaz zwrotów: 1-400, 401-800, 801-1200Wykaz wyrażeń: 1-400, 401-800, 801-1200
Jako, że energia nie bierze się znikąd, to dzieje się to kosztem „zaniedbania” innych ważnych dla organizmu procesów. Charakterystyczną, a jednocześnie smutną wizualnie oznaką choroby jest brak wspaniałej, ozdobnej akiciej kity, która z powodu braku owłosienia zamienia się w „szczurzy ogon”. Przebieg sebadenitis u akity
Dzisiaj opowiem Wam o problemie, który dotyczy wielu czworonogów - łysieniu. Jego przyczyny są różne, a leczenie może trwać wiele miesięcy. Przyczyny łysienia psa Każdy pies linieje. Jest to rzecz naturalna i nie do uniknięcia. Jednak czasami zdarza się, że u pupila pojawiają się łyse placki, które z dnia na dzień stają się coraz większe. Taka sytuacja może mieć różne przyczyny. Często łyse placki na skórze są przyczyną sezonowego wypadania sierści. Jeśli jednak okaże się, że zmiana pory roku nie jest źródłem problemu, należy dowiedzieć się, gdzie leży problem. Problemy hormonalne Łysienie psa, spowodowane problemem z gospodarką hormonalną, ma charakterystyczne objawy: matowienie sierści, łyse placki po obu stronach ciała, obfite wypadanie sierści podczas zabiegów pielęgnacyjnych, pojawienie się ciemniejszych przebarwień na skórze. Inne powikłania, które mogą wskazywać na zaburzenia hormonalne: niedoczynność tarczycy, otyłość, suchość skóry i sierści, duża wrażliwość na zimno, zapalenie jamy ustnej, symetryczne łysienie, szczurzy ogon, zaparcia. Leczenie łysienia, spowodowanego problemami z gospodarką hormonalną, często polega na kastracji psa bądź dobraniu odpowiednich leków. Nieodpowiednie odżywianie Łysienie może być również spowodowane nieodpowiednią dietą, której składniki mogą wywoływać reakcje alergiczne. Ważne jest, by podawać pupilowi karmę, która wzbogaci jego organizm o odpowiednie witaminy i składniki odżywcze. Nie warto karmić psa domowym jedzeniem, ponieważ nie jest ono przystosowane do organizmu zwierzęcia. Alergie Kolejną przyczyną tracenia sierści są alergie pokarmowe lub te wywołane innymi substancjami. Reakcję alergiczną mogą wywołać detergenty różnego rodzaju, nowe legowisko, nowa buda, farby do ścian, pchły, roztocza, pasożyty (np. kleszcze). Najczęstszą metodą leczenia jest dieta eliminacyjna. Choroby Pies, atakowany przez patogeny, ulega zakażeniu poprzez otwarte rany. Zapalenie skóry może wówczas przybrać postać pęcherzyków, guzków bądź gródek. Pojawiają się one na przykład w okolicy brzucha i tylnych kończyn. Po takich reakcjach alergicznych mogą powstać blizny oraz łyse placki na skórze. Jeśli pies cierpi na atopowe zapalenie skóry, można zauważyć następujące objawy: podrażnienie skóry prowadzące do świądu, wypadanie sierści, zaczerwienienie skóry, wydzielina sącząca się z ran, wylizywanie oraz wygryzanie sierści otaczającej ranę. Roztocza, takie jak nużeniec lub świerzbowiec, powodują: krostki w okolicach głowy oraz ramion, ubytki sierści, łuszczenie się skóry, wydzielanie się charakterystycznego zapachu, podrażnienia w okolicach uszu oraz łokci. Inną chorobą powodującą utratę sierści, jest łysienie plackowate. Polega ono na wytwarzaniu przeciwciał przez organizm, które powodują wyniszczenie mieszków włosowych. Pupil łysieje w określonych miejscach, które tworzą łysy placek. Naga skóra nie jest zaczerwieniona ani pokryta pęcherzykami lub strupami. Inne powody łysienia Łysienie psa może być spowodowane czynnikami innymi niż te wymienione powyżej. Pies może tracić sierść również w wyniku zwykłego wylizywania określonych miejsc, choroby psychicznej, depresji lub stresu. Jeśli zobaczymy, że nasz czworonóg zaczyna łysieć, najlepiej wybierzmy się z nim do weterynarza. Im szybciej zdiagnozuje on chorobę, tym łatwiej będzie ją wyleczyć. Jeśli okaże się, że przyczyna łysienia leży wyłącznie w psychice psa, możemy wybrać się z nim do zoopsychologa. On znajdzie przyczynę problemów naszego pupila oraz powie nam, jak musimy postępować, by wyleczyć go z jego dolegliwości. Ekspert sklepu internetowego radzi: Jak widać przyczyn łysienia psa może być kilka i w większości mają one związek z konkretnymi chorobami. Na szczęście, gdy dbamy o naszego pupila, szansa że przytrafi mu się któraś z tych dolegliwości jest niewielka. Jednak nawet, gdy tak się zdarzy, to nie należy popadać w panikę, ponieważ dzisiejsza weterynaria radzi sobie z wieloma przyczynami łysienia u psa. Także tylko niektóre z nich mogą być groźne dla człowieka. Dlatego dopóki nasz podopieczny nie ma żadnych niepokojących objawów, nie ma się czym martwić. Nie znaczy to jednak, że jeśli pies nie łysieje, to nie trzeba dbać o jego sierść. Właściciele czworonogów, często nie muszą o tym pamiętać. Wystarczy, że karmią oni swojego pupila odpowiednią, dobrej jakości karmą. Musi być ona odpowiednio zbilansowana i wzbogacona o witaminy oraz suplementy. Na zdrowie i wygląd psiego futra pozytywnie wpływają przede wszystkim nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy Omega-3 i Omega-6, witamina A oraz biotyna. Są one dodawane do gotowych suchych i mokrych karm dla psów przez producentów stawiających na wysoką jakość swoich produktów. W ich ofercie można znaleźć też takie, które są przeznaczone dla zwierząt, których sierść wymaga szczególnej troski. Wpływ na stan zdrowia skóry i futra u psa, co w efekcie zmniejsza ryzyko łysienia, mają też zabiegi pielęgnacyjne i utrzymanie zwierzęcia w czystości. Najważniejsze to oczywiście regularne czesanie i kąpanie psa, przy użyciu odpowiedniego szamponu.
Dogs-FCI.com. 1,255 likes. Dogs-FCI.com to miejsce, w którym dodasz lub znajdziesz wszystko co związane z psami rasowymi od zatwierdzonych hodowców przez "Fédération Cynologique Internationale".
Moderatorzy: Robert A., Jarek magdalenka87 Posty: 194 Rejestracja: 19 stycznia 2011, 13:14 Witam, Mojemu blisko 17 letniemu pieskowi (wczoraj zauważyłam) wyłysiał w jednym miejscu na zewnętrznej stronie ogona kawałek sierści:( Zauważyłam tam również, że to wygląda tak jakby mu ktoś wyciął w tym meijscu sierść to taki "placek" łysy i wtym miejscu skóra troszkę napuchnięta i są na niej czarne strupki jakby coś się przykleiło, sądzę, że to postęuje bo kawałeczek niżej sierść jest przeżędzona nie widziałam tego wcześniej(bardzo gęstą sierść ma pies,a to miejsce na ogonie zawsze nosi nad grzbietem:( Co to może być? :(:( magdalenka87 Posty: 194 Rejestracja: 19 stycznia 2011, 13:14 20 lutego 2011, 12:02 Panie Jarku, tak jeszcze myślę, teraz o ogonie-czy może to mieć związek z przerostem prostaty i torbielem około prostaty? (26 mm):( she1 Posty: 94 Rejestracja: 01 stycznia 2011, 13:09 20 lutego 2011, 12:07 łysiejący ogon może mieć związek z hormonami, alergią, zakażeniem grzybicznym... warto pokazać pieska lekarzowi magdalenka87 Posty: 194 Rejestracja: 19 stycznia 2011, 13:14 20 lutego 2011, 19:14 obawiam się, że hormony:( jak pisałam ma powiększoną prostatę i tą nieszczęsną torbiel (dosyć duża 26 mm):( jutro jedziemy na zastrzyk z Discusa i lasery to od razu popytamy o ogonek... mam nadzieję, że to jakaś drobnostka u staruszka wyskoczyła mimo wszystko... PS wciąż cieszę się z faktu, że pies chodzi i wstaje sam po upłynięciu terminu działania blokady, a tu co chwilę wyskakują nowe rzeczy i nie jesteśmy w stanie skupić się na leczeniu jednego schorzenia bo pojawia się kolejne... Pozdrawiam i życzę zdrowia wszystkim czworonogom ;D Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: 20 lutego 2011, 22:38 to kwestia hormonalna. Opisujesz zmianę łojotokową grzbietu ogona. Na pewno jak we wcześniejszym poście napisałem leczenie psa ( stabilizacja hormonalna) i miejscowe leczenia zmiany na ogonie. magdalenka87 Posty: 194 Rejestracja: 19 stycznia 2011, 13:14 21 lutego 2011, 18:38 więc jestem trochę zaniepokojona reakcją lekarza na tą zmianę...nic nie zalecił do leczenia, powiedział, że to normalne (przy powiększeniu prostaty). Moja jedyna obawa to pytanie czy może psu całkowicie wyłysieć ogon? Czy może w wieku mojego psa(17 lat) nie można stosować leczenia? Sama nie wiem co myśleć, do tej pory miałam bardzo dobre zdanie o tym lekarzu i nie wiem cozy powinnam zwrócić mu uwagę, że domagam się jakiegokolwiek leczenia:/ kamila lakusiowa Posty: 509 Rejestracja: 18 września 2008, 19:51 Lokalizacja: Białystok 21 lutego 2011, 22:11 Na ogonie są gruczoły wydzielające hormony i dlatego te miejsce jest zmienione. Chyba nie ma możliwości wyłysienia całego ogona. Może skonsultuj z innym? Nie mówię zmieniaj, ale poradz się. Może inny sasugeruje Ci dobre rozwiązanie? U nas ten ogon też był łysy ale po kastracji zmiany stały się lżejsze. Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: 25 lutego 2011, 23:18 na szczęście ogon nie wydziela żadnych hormonów. Ogon raczej cały nie wyłysieje. magdalenka87 Posty: 194 Rejestracja: 19 stycznia 2011, 13:14 26 lutego 2011, 22:52 Bardzo mnie to cieszy Panie Jarku , ponieważ mój psiak ma piękną długą pokrywę włosową i nie widać na razie tej zmiany na ogonie ponieważ sierść z góry ją skutecznie zakrywa kamila lakusiowa Posty: 509 Rejestracja: 18 września 2008, 19:51 Lokalizacja: Białystok 05 marca 2011, 09:12 Jarek pisze:na szczęście ogon nie wydziela żadnych hormonów. Ale są tam gruczoły, tak? Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: vocal1 07 marca 2011, 00:49 Witam dog niemiecki ma również tę na ten temat czytałam i wszystko wskazuje na zaburzenia ma 6 lat więc obawiam się trochę zabiegu grudniu miał poważne zaburzenia szereg badań i okazało się,że ma przerośniętą więc powinien być poddany operacji kastracji i wycięcia związku z jego wiekiem mam obawy czy jest to zachowuje się poprawnie,czasem okazuje nerwowość w stosunku do psa,którego nie chodzi o ludzi nie występują nienormalne potulny i chętny do
Ogon pełni też funkcję informacyjną, głównie o nastawieniu zwierzęcia do otocznia. Dobrze widoczne jest to u psa, u którego stany emocjonalne wyraża wysoko uniesiony, schowany pod siebie, bądź merdający ogon. Jest to jasny sygnał mówiący o tym, jak zwierzę czuje się w danym momencie i w danej sytuacji.
"opis z gry" Zastosowanie Ofiarowywany Królowi szczurów w celu awansowania w jego przymierzu. Lokacja Otrzymywany po pokonaniu Straży przedniej szczurów królewskich. Otrzymywany po pokonaniu Przywódcy szczurów królewskich. Wypada ze szczurów (rzadko) Nagroda za pokonanie wezwanego szarego ducha będąc w przymierzu Króla szczurów. Join the page discussion Tired of anon posting? Register! Load more
.
  • 6nioz2qihd.pages.dev/357
  • 6nioz2qihd.pages.dev/610
  • 6nioz2qihd.pages.dev/378
  • 6nioz2qihd.pages.dev/211
  • 6nioz2qihd.pages.dev/618
  • 6nioz2qihd.pages.dev/384
  • 6nioz2qihd.pages.dev/598
  • 6nioz2qihd.pages.dev/225
  • 6nioz2qihd.pages.dev/755
  • 6nioz2qihd.pages.dev/300
  • 6nioz2qihd.pages.dev/825
  • 6nioz2qihd.pages.dev/16
  • 6nioz2qihd.pages.dev/677
  • 6nioz2qihd.pages.dev/517
  • 6nioz2qihd.pages.dev/354

    • szczurzy ogon u psa